میراث والدین در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند
کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند بر این باور است که والدین اصلیترین اثر را روی فرزندان دارند و تجربیات گذشته آنها میتواند بهطور مستقیم در رابطه با فرزندانشان تاثیر بگذارد. یک کودک برای رشد سالم به محبت، تایید، نوازش، حضور آگاهانه شما و عشق، به علاوه تعیین محدودیتهای منطقی نیاز دارد. او محتاج درک شما، کسب تجربه آرامشبخش و دریافت توجه و زمان فراوان است.
اما آنچه طبق آموزههای کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند بیشتر از هر مسئله دیگری مشکلساز میشود، رفتارهایی است که در زمان نوزادی یا کودکیِ خودمان با ما صورت گرفته است. مسائلی که میتوانند در بزرگسالی مشکلآفرین باشند، مواردی مانند کمبود اعتماد به نفس، بدبینی و اتخاذ حالتهای تدافعی هستند. این عوامل باعث میشوند ما احساساتمان را سرکوب کنیم و زمانی که این مسائل در ارتباط با فرزندانمان نمود پیدا میکنند، میتوانند بسیار آزاردهنده شوند.
در مسیر مطالعه کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، زمان با این فکر میگذرد که وقتی همسن و سال فعلی فرزندتان بودید، چه احساسی داشتید؟ بازسازی این دوران به شما کمک خواهد کرد که با فرزندانتان احساس همدلی بیشتری داشته باشید. بهویژه زمانی که فرزندانتان طوری رفتار میکنند که باعث میشود ناخودآگاه آنها را از خود دور کنید، این بینش به شما کمک میکند تا آنها و احساساتشان را بهتر درک کنید.
در هر رابطه خانوادگی یا روابط خصوصی، گسستگیهای اجتنابناپذیری وجود دارد؛ اما بر اساس محتوای کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، این «پیوندِ بعد از گسست» است که اهمیت حیاتی دارد. این پیوند در وهله اول نیازمند کار بر روی تغییر واکنشها و همچنین شناخت انگیزه و یافتن روشهای جایگزین تربیتی است.
چیزی که واقعاً اهمیت دارد، راحت بودن با فرزندان است؛ اینکه به آنها احساس امنیت بدهیم و مشتاقانه بخواهیم در کنار آنها باشیم. همچنین ابراز محبت، نوازش، حسن نیت و احترامی که به آنها نشان میدهیم، نقشی کلیدی دارد. ما باید به احساسات کودک، شخصیت، نظرات و همچنین برداشت و تفسیر او از دنیای پیرامونش احترام بگذاریم.
محیط زندگی و روابط در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند
طبق آموزههای محوری کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، شما و هر فردی که با شما زندگی میکند، محیط اولیه فرزندانتان را شکل میدهید. بخش بزرگی از نگرش فرزندان نسبت به خودشان و نحوه ارتباط با دیگران، در پیوند با شما و اطرافیان شکل میگیرد. روابط خانوادگی در تعیین چگونگی رشد شخصیت و سلامت روانی فرزندان تاثیر بسزایی دارد. وجود عشق و توجه مستمر بین اعضای خانواده میتواند یک امنیت کامل ایجاد کند؛ امنیتی که نیاز اساسی همه انسانهاست.
در نگاه ژرف کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، کودکان به خود به چشم یک «حلقه» نگاه میکنند؛ حلقهای از وابستگی که والدین را به یکدیگر پیوند میدهد. به همین دلیل، جدایی والدین برای فرزندان میتواند اثرات مخربی بر جای بگذارد. اگر کودک از یکی از والدین به عنوان «شخصی بد» یاد کند، این تصویر منفی اغلب در او درونی شده و باعث میشود خودش را به عنوان یک فرزند بد قلمداد کند.
همچنین در شرایط تنشزا، ممکن است کودک در کشمکش برای وفاداری به هر دو والد دچار فروپاشی عاطفی شود. بهترین روش برای مدیریت این بحران، همکاری و ارتباط موثر والدین با یکدیگر است تا کودک پیوندی همیشگی و نزدیک با هر دو داشته باشد. اگر این مسئله بهدرستی مدیریت شود، کودک در آینده کمتر دچار افسردگی و پرخاشگری میشود. پیشنهاد میکنیم این مقاله را بخوانید: مشاوره طلاق و کاهش آسیب بر فرزندان
اعتراف به احساسات شخصی و درک و پذیرش احساسات طرف مقابل، معمولاً بهترین راه برای رسیدگی به اختلافات گریزناپذیری است که در محیط خانواده بروز پیدا میکند. در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، تاکید شده است که هر انسانی از شنیده شدن، درک شدن و همدلی سود میبرد. بنابراین، اولویت دادن به این مسائل، خانواده شما را به مکانی امن برای تولد یک نوزاد و محیطی ایدهآل برای رشد و پرورش کودک تبدیل میکند.
مدیریت و درک احساسات در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند
هیچ تجربهای در این جهان مانند والد شدن به ما نمیآموزد که انسانها پیش از آنکه قدرت تفکر داشته باشند، احساس میکنند. در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، تاکید شده است که واکنش والدین به عواطف فرزندان اهمیت فوقالعادهای دارد؛ زیرا توجه به این عواطف، پیشنیاز ضروری و اساسی برای رشد هر انسانی است.
یک نوزاد، تبلور «احساس خالص» است. زمانی که ما فرزندمان را پیش از آنکه حتی اعلام نیاز کند، مورد نوازش قرار میدهیم، با این اقدام عاشقانه در حال بنا نهادن پایههای سلامت هیجانی او هستیم. شناخت، جدی گرفتن و تأیید و پذیرش احساسات فرزند امری حیاتی است؛ چرا که هر احساسی برای بقا و رشد، نیاز به شنیده شدن دارد.
نقش والدین به عنوان دریافتکننده احساسات
چیزی که کودک بیش از هر چیز به آن نیاز دارد، این است که پدر و مادر برای عواطف او یک «دریافتکننده» باشند. بر اساس آموزههای کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، توانایی دریافت احساسات به این معناست که شاهد عصبانیت و خشم کودک باشید، دلیل آن را درک کنید و به جای تنبیه، آن خشم را در قالب کلمات برای او بازگو کنید.
ما به دلیل تجربیات متفاوت در دوران کودکی خود، واکنشهای گوناگونی نسبت به فرزندانمان نشان میدهیم. این واکنشها به پیوندی بستگی دارد که خودمان در دوران رشد با احساساتمان برقرار کردهایم. اگر شما در موقعیتهای متشنج آرام بمانید، در واقع مهارت مهار احساسات را به فرزندتان میآموزید تا این توانایی در او نهادینه شود.
در مقابل، اگر مدام حواس فرزندتان را از آنچه تجربه میکند پرت کنید، بهطور ناخواسته توانایی تمرکز ذهنی او را تضعیف خواهید کرد. نویسنده کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند معتقد است والدین معمولاً به این دلیل چنین رفتار میکنند که شرایط را از نگاه خود میبینند، نه از دیدگاه کودک. بسیار حائز اهمیت است که احساسات را به جای انکار کردن، بپذیریم. ضروری است فرزندمان را با هر احساسی که دارد در آغوش بگیریم و با استفاده از کلمات یا تصاویر، به او کمک کنیم تا روشهای قابلبولی برای ارتباط با دنیای درونی خود پیدا کند.
پایهگذاری رابطه در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند
ارتباطی که ما با فرزندمان شکل میدهیم، فراتر از یک رابطه ساده است؛ این یک پیوند عمیق عاطفی است که ریشه در دوران پیش از تولد دارد. طبق آموزههای کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، دوران بارداری بهترین فرصت برای بازنگری در روابط خود با والدینتان و ترسیم چشماندازی است که برای آینده رابطه با فرزندتان در سر دارید.
در دوران بارداری، سنگبنای رابطه مادر و کودک گذاشته میشود؛ رابطهای که با گذشت زمان مستحکمتر خواهد شد. جنین از همان مراحل اولیه، یک شخصیت منحصربهفرد است. تمرکز بر جنبههای مثبت و حفظ روحیه مطلوب در این دوران، مستقیماً بر کودک متولد نشده اثر میگذارد. نگاه به مسیری که قصد دارید در آن قدم بردارید، نگرش شما را مثبت کرده و به پایهریزی روابط سالم کمک شایانی میکند.
تفاوت والدین مهارگر و راهگشا در فرزندپروری
در بخشی از کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، به نقد رویکرد والدین مهارگر پرداخته شده است. این دست از والدین تمایل دارند «والدمحور» باشند و صرفاً از برنامههای روتین و خشک پیروی کنند. تصور آنها این است که تکرار اتفاقات مشابه در زمانهای مشخص، تنها راه ایجاد امنیت و آرامش در کودک است تا از هرگونه غافلگیری جلوگیری شود.
در مقابل، والدین راهگشا «کودکمحور» هستند. آنها تلاش میکنند با نوزاد همراه شوند، مسائل را اولویتبندی کرده و همیشه یک پاسخ قابلپیشبینی و همدلانه به فرزندشان ارائه دهند. در این رویکرد، کودک متوجه میشود که به خواستههایش واکنش مناسب نشان داده میشود و همین موضوع، منبع اصلی احساس امنیت اوست.
اگر در دوران کودکی، نیازهای شما به صمیمیت به درستی پاسخ داده شده باشد، در بزرگسالی میتوانید به آدمها اعتماد کنید، با آنها ارتباط موثر برقرار کرده و با خوشبینی برای زندگی خود وقت بگذارید. تمام این آموزهها در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، به شما کمک میکنند تا زندگی فوقالعادهای را برای خود و نسل آیندهتان رقم بزنید.
فصل پنجم: شرایطی برای سلامت روانی خوب
سلامت روان و الگوهای وابستگی در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند
یکی از مهمترین مشخصههای سلامت روان، وجود یک پیوند نیرومند و ایمن بین والدین و فرزند است. انسان به عنوان موجودی اجتماعی، از طریق ارتباط متقابل این پیوند را ممکن میسازد. در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، اشاره شده است که سر و صداهای کودک، اشارات او و حتی روشی که بازیها را شروع میکند، همگی مقدمهای برای گفتگو و تعامل با شماست.
اگر ما به گریهها، نگاهها و بازیهای کودک واکنش نشان ندهیم، در واقع نقش خود را در این ارتباط متقابل ایفا نکردهایم. این بیتوجهی خطر رشد مدلهای وابستگی ناایمن و ویژگیهای شخصیتی رهاشده را در کودک افزایش میدهد و برقراری روابط کارآمد در بزرگسالی را برای او دشوار میسازد.
پیامدهای دیده نشدن نیازهای کودک
اگر نوزادان در سالهای اولیه زندگی خود دیده نشوند و اطمینان حاصل نکنند که به نیازهایشان پاسخ داده میشود، ممکن است در چرخه جلب توجه افراطی گرفتار شوند. در چنین شرایطی، رفتارهای کودک از نظر دیگران آزاردهنده به نظر میرسد، در حالی که این تنها فریادی برای شنیده شدن است. طبق آموزههای کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، کودکان از طریق مشاهده و تعامل با خانواده، راههای ارتباطی را میآموزند.
اگر به اشارات کودک برای جلب توجه پاسخ ندهید، او این نیاز را بلندتر بیان کرده یا با افزایش سن، رفتارهای شرورانه از خود نشان میدهد. یکی از راهبردهای پیشنهادی در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند برای حل این چالش، تمرین «بمباران عشق» است؛ یعنی نثار کردن توجه خالصانه و فراوان که مانع از الگوهای رفتاری سرکوبگرانه شده و هر دو طرف را در ریتم تعاملی مثبت قرار میدهد.
همچنین، زمانی که کودک در فرآیند جدایی از والدین (مانند تنها خوابیدن در اتاق یا رفتن به مهمانی) نقش فعالی داشته باشد و تشویق شود، کمتر دچار احساس ناامنی میگردد. نقش والدین در این مسیر، تشویق کودک برای پذیرش تدریجی این موقعیتهاست تا پیش از آمادگی کامل، احساس رها شدگی نکند.
آموزش مهارتها و تعیین محدودیت در کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند
هر رفتاری که از شما سر بزند، در واقع در حال آموزش همان الگو به فرزندانتان هستید؛ حتی رفتارهایی که خودتان آنها را تایید نمیکنید. طبق آموزههای کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند، وظیفه اصلی والدین، رمزگشایی از رفتارهای فرزندان است. پشت هر رفتاری، احساسی نهفته است و به محض کشف آن احساس، باید با آن همدردی کنید.
در این مسیر، چهار مهارت رفتاری وجود دارد که برای پیشرفت در اجتماعی شدن به آنها نیاز داریم:
-
توانایی تحمل ناامیدی
-
انعطافپذیری
-
مهارت حل مسئله
-
توانایی درک مسائل از نقطه نظر دیگران
روش همکاری و جایگزینی آن با دیکتاتوری
برای هدایت رفتار کودک، کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند پیشنهاد میدهد از «روش همکاری» استفاده کنید. در این روش، شما بیشتر یک مشاور هستید تا یک دیکتاتور. مراحل این کار عبارتند از: شرح مشکل از جانب خودتان، کشف احساس پشت رفتار، تایید آن احساس و در نهایت پیدا کردن راه حل مشترک. این رویکرد به رشد مهارتهایی مثل همدردی و تحمل درماندگی کمک شایانی میکند.
همچنین، تعیین محدودیت و مرزبندی برای هر رابطهای ضروری است. این مرزها باید با آرامش اما محکم بیان شوند تا کودک محدوده شما و دیگران را بشناسد.
نکات کاربردی و جمعبندی کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند
در پایان، برای بهبود کیفیت رابطه با فرزندانتان، این نکات کلیدی را در اولویت قرار دهید:
-
هر مانعی از دوران کودکی که مانع ابراز محبت و حضور شما میشود را کنار بگذارید.
-
یک محیط خانگی امن خلق کنید که در آن تفاوتها به راحتی بیان شوند.
-
اشتباهات خود را بپذیرید و به جای گارد گرفتن، برای جبران و تغییر آنها تلاش کنید.
-
به جای دستور دادن، با شرح احساسات خودتان مرزها را مشخص کنید.
-
برای حل مشکلات فرزندتان عجله نکنید؛ اجازه دهید با همفکری شما، خودشان راه حل را بیابند.
-
همواره تلاش کنید اوضاع را هم از دیدگاه خود و هم از دیدگاه کودکتان ببینید.
این محتوا توسط تیم تحقیق و ترجمه جان زیبا تهیه شده است. برای مطالعه نقدهای اصلی میتوانید به منابع زیر مراجعه کنید:
Philippa Perry Review – The Guardian
اگر در پیادهسازی آموزههای این کتاب با چالش روبرو هستید، رزرو وقت مشاوره در کلینیک جان زیبا راهگشای شما خواهد بود.
Comments (55)
عصمت اکبرمجنی
2022-05-07با سلام.آنچه در این گفتار جالب توجه است شکل گیری شخصیت خود والدین به خصوص در دوران کودکی آنهاست .میدانیم که شخصیت هر فرد ناشی از تعامل وراثت ومحیطی است که فرد در آن زندگی کرده که البته با توجه به سرعت پیشرفت تکنولوژی در این عصر عامل محیط نقش برجسته ای را بازی می کند پس والدی که در کودکی داخل محیطی زندگی کرده که شخصیت اورا دچار کمبود نفس وخود کوچک بینی کرده نمی توان انتظار داشت بتواند در آینده نقش خود را به خوبی ایفا کند اما این یک تلنگر برای اوست که چرا باید یک اشتباه دوبار تکرار شود وکودک او درآینده جای او بیاستد الان وقت تغییر است چون تغییر به نفع همه اطرافیان وخود اوست از گذشته ها باید عبرت گرفت آنجا که خوب عمل کردیم تقویت شود وآنجا نتوانستیم خوب از پسش برآییم نیاز به اصلاح دارد.
اکرم عبادی
2022-04-09با سلام
استحکام رابطه والدین و فرزندان تاثیر بسزایی در تربیت سالم فرزندان دارد. با توجه به اهمیت نقش خانواده بر زندگی افراد، وجود رابطه ای مناسب بین اعضای آن، یک امتیاز بسیار بزرگ است؛ به خصوص رابطه ای مناسب بین والدین و فرزندان. تفاوت سنی، فرهنگی، اجتماعی و جایگاهی بین والدین و فرزندان، به طور ذاتی اختلاف و تضادهایی را در امور گوناگون به وجود می آورد؛ اما می توان با استفاده از مهارت های مناسب ارتباطی و میان فردی، این تضاد ها را به حداقل رساند و برعکس نقاط اشتراک را تقویت کرد.
طاهره رجبعلیان
2022-01-18برای آرامش کردن دنیا و صلح جهانی که در آن زندگی میکنیم باید کودکانی شاد و مهربان کودکانی که درمان ها حس همکاری و تلاش و احترام متقابل وجود داشته باشد لذا باید گفت پدر و مادر بودن یک مهارت است که باید آموخت و باید دانست که این نهالی که پرورش میدهیم در جه خاک و زمینی پرورش میدهیم مطمئنا در زمین شورزار گل سرخ پرورش نمایید لذا پیشنهاد میکنم کتاب تربیت بدون داد و فریاد اثر هال ادوارد رانکل را بخوانید
فاطمه سبحانی
2022-01-15باعرض سلام و تشکر از شما بزرگوار
من فکر می کنم همانطور که هیچ گیاهی درمسیر رشد نمی تواند تاثیر خاکی که درآن ریشه دوانده نادیده بگیرد، هیچ کودک و هیچ شخصیتی نمی تواند مجزا از والدین باشد. بنابراین قبل از اقدام به بارداری باید روابط والدین به حد ثبات رسیده باشد، تعارضات حل شده باشد و یک روش واحد و یک برنامه ی جدید زندگی برای ورود کودک به خانواده درنظر گرفته شود، ضمن توجه به این موضوع که تمام طرحواره ها و اختلالات را می توان تأثیر والدین و گذشته ی فرد دانست(برای مثل فروید افسردگی را نوعی واپس روی به مرحله ی اول یا اورال می دانست) و یا حتی روش های درمانی توجه به گذشته و حل تعارضات گذشته دارند، سعی کنیم برای کودکانمان بستری مناسب فراهم کنیم و باشناخت خود به شناخت کودکمان بپردازیم و باتوجه به علایق و سلایق کودک مسیر زندگی اش را هموارکنیم.کودک ما به محبت کافی و توجه نیازدارد، ملاک کمیت نیست بلکه کیفیت رفتاروالدین باکودکان است که کودک را از لحاظ عاطفی و روانی تأمین می کند.
ضمن عرض تشکر، مطالعه ی کتاب شادترین کودک محله و مادرکافی را به دوستان محترم پیشنهاد می کنم.
سمانه زینعلیان
2022-01-04با سلام عمده تاثیرات روی جنین در دوران بارداری ناشی از رفتار و افکار مادر است. مادر باید همیشه سعی نماید تا احساسات مثبت را در سر خود پرورانده و افکار و احساسات منفی را از خود دور کند. انسان میتواند با قوه ی اراده پاره ای از احساسات بد را از خود دور کرده و به جای آن احساسات خوب را جایگزین نماید.
نقش مادر در سعادت و شقاوت فرزند به خصوص در دوران بارداری بسیار حساس و سرنوشت ساز است.زیرا نوزاد در شکم مادر. مانند یک عضو از اعضای بدن اوست. هر مادری که بخواهد کودکی سالم و شاداب و از نظر عقل و روان سالم و بدون نقص داشته باشد. باید قبل و حین بارداری مراقب سلامت جسم و روان خود باشد. داشتن فرزند سالم به زندگی طراوت زیبایی و شادابی و استحکام میبخشد. انگیزه و نیاز به مادر شدن در وجود زنان و پیوند جسمی و عاطفی با جنینش و بعدها با فرزندش میتواند تمام سختیهای مادر شدن را آسان و به زنان شادی عمیق ببخشد.
مریم اسماعیلی نسب
2022-01-03با سلام
والدین که مدیریت خانواده را بر عهده دارند، در صورتی میتوانند زمینه رشد و تعالی خود و فرزندان را در محیط خانواده فراهم کرده و الگوی شایستهای برای فرزندانشان باشند که به وظایف و نقش خود آگاه باشند. البته والدینی میتوانند در این زمینه وظیفه خود را بهخوبی ایفا کنند و مدیریت صحیح و شایستهای در استحکام نهاد خانواده داشته باشند که علاوه بر شناخت وظایف و مسئولیتهای خویش، آنها را به مورد اجرا گذارند.»
نرگس خاتون پورمحمدثانی
2022-01-03با سلام. من کتاب راز خوشبختی ملیحه آقاجانی، را مطالعه کردم. خیلی دلم می خواست که والدینم این کتاب را بخونن. چون همه ما گاهی توانایی لازم رو برای رویارویی با مشکلات زندگی نداریم و همین عامل باعث میشه ما آسیب پذیر بشیم. مطالعه این کتاب توضیحات کامل و جامعی در مورد «مهارتهای زندگی»، آموزش توانایی های روانی – اجتماعی داده که زمینه سازگاری و رفتار مثبت و مفید را برای فرد فراهم می کنه تا بتونه مسئولیت ها یا نقشهای اجتماعی خودش را بپذیره، بدون اینکه به خودش یا دیگران لطمه بزنه. و موقع رویارویی با مقتضیات و چالش های زندگی روزمره، رفتار انطباقی و صحیحی از خودش نشون بده.
فاطمه انوری
2022-01-03زن ومرد اید قبل از اینکه فرزندی به دنیا آورند اول تربیت آن را بیاموزند زیرا هدف صرفا نباید تولد فرزند باشد در صورتی که هیچ آگاهی از تربیت یا فرزند پروری نداشته باشیم .به نظر من تولد فرزندانی با تربیت مناسب مهم ترین کاری است که والدین میتوانند در حق فرزندان خود و جامعه داشته باشند.
حاتمه قاهری
2022-01-03مطالب فوق العاده ای بود،ممنون که محیطی عالی رو فراهم کردید..
بنظر من هرپدر ومادری قبل ازهرگونه تصمیمی برای برای فرزنددار شدن،باید سواد ودانش کافی برای تربیت کودک رو داشته باشندوپس از تولد نیز مطالعه کافی برای هرسنی ازکودک مطابق با پیشرفت نسل درهردوره ای رو داشته باشندواینکه کودک رو درهرسنی محدود به دوران جوانی وبزرگسالی خودشون نکنند وبا کودک با مهربانی در هردوره ای مطابق با فضای جامعه برخورد کنندو راه درست رو نشان بدهند وراهنمایی کنند.
مریم بالویی
2022-01-03باسلام مطالب بسیار عالی بود
همه پدرومادر ها در قبال فرزندانشان مسئولیت دارند وباید انها را درست تربیت کنند وباتوجه به پیشرفت عصر حاضر پدر ومادرهاهم باید بروز باشند وشیوهای تربیتی دوره های گذشته جواب نمیدهد
ساراخسروی
2022-01-02فوق العاده مطلب جالب و کاربردی بود..ممنون از شما ک این فضا رو مهیا کردید و این همه مطالب مفید در اختیار ما گذاشتید..
امیدوارم همه مادر و پدر ها قبل از تصمیم ب ادامه نسل سواد و دانش کافی رو برای تربیت داشته باشن..
ممنون از شما ک تو این راه ب مردم کمک میکنید🌷🌷
سعیده حیدریان
2022-01-02فلیپا پری در کتابی که ارزو میکنید والدینتان خوانده بودند ابتدا به شما می آموزد که چگونه با فرزندانتان ارتباط برقرار کنید و سپس عواملی که مانع این ارتباط خوب هستند را شناسایی میکند . در این کتاب شما تشویق میشوید که ب تجارب کودکیتان نگاه کنید تا بتوانید جنبه های خوبی را که در پرورش خودتان استفاده شده اند برای نسل بعدی تان نیز ب کار بگیرید و موارد ناکارامد را انجام ندهید.
کتابی بینهایت صمیمی ، خردمندانه ، امیدبخش، دلگرم کننده و به دور از قضاوت است. در این کتاب میخوانیم که بی توجهی یا انکار احساسات کودکان برای بهداشت روانی آیندشان قطعا مضر است . اصلی ترین نکته فرزند پروری رابطه ای است که با فرزندتان دارید . این رابطه حمایت میکند، پرورش می یابد و رشد را ممکن میسازد یا مانع رشد میشود .
زینب رضایی
2022-01-02البته درباره پدر و مادری که جدا شدهن این مسئله که سعی کنن بخلطر کودک بهم نزدیک بشن خیلی سخته خصوصا اگر اونا مجددا ازدواج کرده باشند. ولی خوب باید سعی کنن از همدیگه پیش فرزند بدگویی نکنن.
تربیت دوران کودکی بسیار موثره در این شکی نیست اما خب افراد زیادی هم هستن که ممکنه در زمان کودکی دچار آسیبهایی شده باشند اما خب قبل از پدر و مادرشدن برای اصلاح رفتارهاشون کارهای زیادی انجام دادن و بخوبی از عهده این مسئولیت براومدن.
فاطمه مظهری
2022-01-01سلام
پدر ومادر وروابط بین شان وطرز رفتار وبرخوردشان بایکدیگر در رشد وبزرگ شدن کودکان بسیارمهم است.واین مسئله به قدری مهم است که تا بزرگسالی انسان درنحوه رفتار وبرخوردش با دیگران ،اعتمادبه نفس خود فرد و…موثراست .
پدرومادر براینکه یک فرزند خوب بتوانند بزرگ کنند باید به فرزند خود از کودکی اش تا حتی بزرگسالی اش بهش عشق ومحبت بدهند، نوازشش کنند،تجربه آرامش بخش داشته باشند برای کودک شون، کودکان به توجه و زمان فراوان نیاز دارند .
واینکه در دوران نوجوانی که یکی حساس ترین دوران زندگی است فرزندشان را درک کنند ،به احساساتش احترام بگذارند وسعی کنند بفهمنش وخودشون رو بزارند جای فرزندشون وقتی که هم سن وسال فرزندشون بودند تا بهتر بتوانند فرزندشون رو درک کنند تا بتوانند بهتر ومنطقی تر با فرزند خود برخورد کنند تا فرزند بتواند بهتر وبا آرامش بیشتری ومنطقی تر زندگی کنند.
فاطمه عرب عامری
2022-01-01ارتباط صحیح بین پدر و مادر و روابط سالم آنان با کودکان، اولین و مهمترین زمینه رشد و پرورش اخلاقى نونهالان است.
اساس تربیت سالم فرزندان جامعه، بستگى کامل به سلامتى خانواده دارد و سلامتى خانواده مستلزم ارتباط سالم بین اعضاى خانواده است.آسودگى فردى و اساسى کودک به طور پیوسته نیازمند اتّحاد پدر و مادر و انسجام و هماهنگى آنان در رویارویى با مسئولیتهاى زندگى است.تامین ابزار آرامش و آرایش فرزندان
تربیت اصولی و قاعده مند بچه ها
دو نقش اساسی پدر و مادرها در خانواده شامل میشود.مادر و پدر باید با فراهم کردن محیطی مناسب باید محیطی امن و خوشایند را برای رشد و شکوفایی کودک فراهم کنند . برای بزرگ کردن فرزندان والدین باید نظمی را به آن ها یاد بدهند که مسئولیت رفتار خودشان و پیاند های آن را بپذیرند و به نیاز ها و عقاید دیگران توجه کنند و یاد بگیرند که رفتار و هیجان خودشان را کنترل کنند . اگر رفتار و واکنش های ما ثبات داشته باشد کودکان تکلیف خودشان را می فهمند و راحت تر با محدودیت و انتطارات کنار می آیند . و به عنوان والد باید وقتی رفتاری نادرست از کودک سر زد والدین ثبات عمل داشته باشند و واکنش مناسب را در زمان مناسب نشان دهند و رفتار مناسب را نیز به او آموزش دهند .
.سراج
2021-12-30با عرض سلام
پدر و مادر رکن اصلی احساسات ،اموزش و ساختار سازی شناختی کودک خویش هستند
در حال حاضر با توجه به بالا آمدن سواد اجتماعی ،رسانه ای و اموزشی والدین از حداقل المان های تربیت فرزند اگاهی دارند
ولی در همین عصر نیز استثناعات اجتماعی زیادی نیز دیده میشود اگر به چند دهه قبل برگردیم و رفتار شناسی پدر مادرهای گذشته را برسی کنیم بیشتر از روی عادت و قوم گرایی و سنت ها پیزوی میکردند
پدر مادرها همان رفتار پیشنیان را برای تربیت فرزندان خویش اجرا میکردن اگر فلش بکی به انن دوران بزنیم میگوییم کاش والدین ما نیز میتوانستند در حال زندگی کنند کتاب ها و اموزشهای جنسیت شناسی روحی زنان و مردان را مطالعه کنن نحوه برخورد با کودکان خاص را بیاموزند و ….
Sogolmohamadi
2021-12-27والدین در قبال فرزندانشان مسئولیت های زیادی دارند ،که مهم ترین آنها تربیت آنهاست.پدر و مادر شدن مهم نیست ،مهم درست بزرگ کردن کودک و آگاه بودن دختر و پسری که میخواهند پدر و مادر بشنود.باید بدانیم که بچه ای را که ما وارد این دنیا میکنیم در قبالش مسئولیم،باید بدانیم که این کودک نیاز به مراقبت و محبت و تربیت دارد.باید در نظر داشته باشیم که در هر دوره ای از زندگی اش دچاره بحران های خواهد شد نباید تنها بآنها دست و پنجه نرم کنند و ما به عنوان والدین و همراه در مسیر کمکشان کنیم.پدر و مادر شدن لطفیست که خدا درحق بندگانی میکند که دوستشان دارد پس قدر این جایگاه را بدانیم.و والدین روشن فکر و آگاه و با سوادی باشیم که فرزندان سالمی تحویل جامعه میدهند،باید چنان این کودک را از لحاظ شخصیت پر کنیم که پس فردا او هم بتواند فرزند خودش رو با الگوی درست بزرگ کند.
Sara hoseaini
2021-12-25بسیار عالی بود!
به این دلیل که:
رشد تربیتی کودک مهمترین کار در هر جامعه ای است زیرا ” کودکان آینده ما هستند” و والدین بیشترین تأثیر را در رشد آنان ایفا مینمایند . بسیاری از والدین در جستجوی یافتن راه حلی هستند که نشان دهند چطور میتوان والدین خوبی بود؟
اگر چه هر خانواده ای منحصر به فرد است و نمی توان پاسخ یکسانی یافت. به هر جهت میدانیم که رشد تربیتی کودک کار دشوار است و اغلب والدین میخواهند تلاش کنند تا در این راه بهترین باشند . والد بودن یکی از مهمترین حیطه های تحقیقی در شاخه های علوم اجتماعی است.
برای تربیت کودک سالم ، خوشحال و موفق ، ما والدین باید علم و مهارت پدر و مادر خوب بودن را یاد بگیریم ، اگر چه با وجود اصول حاکم جهت پدر و مادر خوب بودن باز هم والدین کامل بودن محال است ولی مصمم هستیم تا بهترین باشیم.
راضیه روده کی
2021-12-24سلام وقت بخیر
هر دوره از زندگی کودکان نکات خاص خودش رادارد کودک در هر دوره از زندگی با بحران خاصی مواجه است که پدر و مادر قبل از تولد فرزند باید از آنها اطلاعات کافی را کسب کنند.
بنظر من اموزش پدر و مادر قبل از فرزند اوری اهمیت بالایی دارد چرا که کودکان از رفتار های پدر و مادر الگو برداری میکند اگر آنها صداقت و محبت در خانواده ببینند در اینده به همان شیوه رفتار میکنند و اگر پرخاشگری و زورگویی را از رفتار والد خود ببیند دراینده استفاده نادرست از قدرت را یاد خواهند گرفت و به همان شیوه عمل خواهند کرد.
کوثر درویش خادم
2022-01-17با عرض سلام .
به نظر من والدین که کانون پرورش و تربیت فرزندان هستند و مسعولیت سنگینی بر دوش آن هاست و برای رشد و تعالی فرزندان ، والدین قبل از فرزند دار شدن باید کتاب های مختلف و کلاس های مختلف در این زمینه را شرکت کنند و آگاهی آن ها بالا باشد تا بتوانند بهترین الگو برای فرزندان و محیطی سرشار از صمیمیت را برلی فرزندان فراهم کنند .
samira
2021-12-21کتاب هیچ تصادفی اتفاقی نیست.
خیلی از بچه های خصوصیات خاصی دارند علایق متفاوتی دارن ارزوهاشون با سطح توقع خانواده ها متفاوته و همین تفاوت باعث میشه هیچ وقت ایده ال خانواده نباشن شاید بادرک این موضوع ک همه یکجور نیستن و هیچ اتفاقی بیخود و الکی نیست شاید بجای گشتن در شخصیت فرزندانشون اون چرایی رو در خودشون جست و جو کنن ک شاید دلیل وحود بعضی رفتارها خود والدین هستن باعث بشه ب درک و باور درست تری برسند
لیلی مظلومی
2021-12-21با سلام. کتاب زندگی خود را دوباره بیافرینید. چون این کتاب ضمن استفاده از شرححال بعضی از بیماران واقعی، نشون میده که چجوری هر کدوم از این الگوهای نامناسب در دوران کودکی شکل گرفتن و انعکاس اون در بزرگسالی دیده میشه. در اصل این کتابیه که برای درمان مشکلات روانی با رویکردهای شناخت درمانی و طرح واره درمانی خیلی مناسبه. همیشه گاهی اوقات از مسئولیتها فرار میکنیم و پرخاشگر مشیم و تا حدودی از زندگی ناامید میشیم. این کتاب چون تعداد زیادی تست روانشناسی داره میتونه به ما کمک کنه با روشهای موثر و مفید به مدیریت مشکلات و زندگی خودمون بپردازیم. با آموزش خودشناسی به ما کمک میکنه تا الگوهای نادرستی رفتاری که از کودکی مدنظر داشتیم و باعث ایجاد رفتار نادرست در بزرگسالی شدن از بین ببریم.
shahhoseini.narges
2021-12-21با سلام
والد بودن همانقدر که شیرین و دلچسب است سخت وسردرگم کننده است. همه ی ما از دوران کودکی زخمهایی به همراه داریم . که اگر به دنبال شفای انها نباشیم عفونی میشوند و زمانی که در موقعیتهای مشابه قرار میگیریم این زخمها دهان باز میکنند وخودشان را به صورت خشم و نامهربانی و یا بی تفاوتی نشان میدهند. والد اگاه امروز دیگر میتواند با خودشناسی عقده های کهنه را پیدا کند و انها را به نسل بعد منتقل نکند. همهی ما مسئولیم قبل از تربیت کودکانمان خودمان را تربیت کنیم . چه بسا که با تربیت خودمان کودکانمان نیز تربیت میشوند.
ساره خورشیدی
2021-12-20سلام.در این مقاله، دوران بارداری رو زمان فکر کردن به روابط بین مادر و فرزندی میداند اما به نظر من باید قبل از بارداری به این روابط رسید و حتی این روابط از قبل تثبیت شده باشند
یگانه ایرانبخش
2022-01-16باسلام عرض ادب
از نطر من گذشته ادما دوران کودکی ان ها و این که تو کودکی چگونه باهاشون رفتار می شود ریشه توی بزرگ سالی ان ها دارد
والدین باید بکوشن که اگر کودکی مناسبی نداشتن با مطالعه و اموزش درست کودکانشون درست تربیت کنن
محیط خانه یکی از بیشترین چیز هایی ک در تربیت کودکان تاثیر دارد
پس باید خونه جایی با امنیت و ارامش برای کودکان تبدیل کنیم
والدین باید یاد بگیرن ب رفتارای کودکشون درک کنن و با رفتارشان جواب درست بهش بدن و از سرکش و لجباز شدن بچه جلوگیری کنن
کودکان نیاز به توجه و محبت و شنید شدن دارن باید براشون وقت گذاشت فراهم کرد فقط نیاز های مادی کودک باعث داشتن بهترین تربیت نیس باید برای کودکانتون وقت بگذارید باهاشون بازی کنید بهشون نشون بدید ک بهشون اهمیت میدید
این خود والدین هستن ک می تونن ب کودکانشون کمک کنن و باعث بهترین شرایط روانی برای ان ها بشونن