اگر مشکل شما فقط یک موقعیت روزمره نیست و درباره رفتار، هیجان یا رشد فرزندتان نگرانی گستردهتری دارید، راهنمای جامع مشاوره کودک و نوجوان توضیح میدهد چه نشانههایی نیاز به بررسی بیشتری دارند و نقش والدین در درمان چیست.
برای بهتر حرف زدن با فرزندتان راهنمای عملی میخواهید؟
مشکل را میشناسید، اما نمیدانید کدام روش ارتباطی برای سن کودک مناسبتر است؟
اگر بیشتر به راهنمایی درباره لحن، قوانین، تشویق یا نحوه بیان درخواست نیاز دارید، میتوانید ابتدا راهنمای مشاوره کودک را مرور کنید یا برای راهنمایی اجرایی با کلینیک تماس بگیرید.
معرفی کتاب «چطور با بچهها حرف بزنیم»
| نویسندگان | آدل فابر و الین مازلیش |
|---|---|
| ترجمه نسخه معرفیشده | شیرین یزدانی |
| ناشر نسخه معرفیشده | ارمغان گیلار |
| نوبت چاپ | دوم، ۱۳۹۲ |
| تعداد صفحات | ۱۹۲ صفحه |
هسته اصلی کتاب ساده است: قبل از اینکه از کودک انتظار همکاری داشته باشیم، باید تلاش کنیم تجربه او را بفهمیم. نویسندگان به والدین پیشنهاد میکنند به جای سخنرانی طولانی، تهدید، مقایسه یا برچسبزدن، از زبان توصیفی، همدلی، انتخابهای محدود، پیام کوتاه و تشویق دقیق استفاده کنند.
نکته مهم این است که این کتاب یک راهنمای عمومی فرزندپروری است، نه یک دستورالعمل درمانی برای همه کودکان. سن، خلقوخو، توانایی زبانی، ADHD، اوتیسم، مشکلات شنوایی یا شرایط خانوادگی میتوانند تعیین کنند چه روشی برای یک کودک مناسبتر است.
چرا بچهها به حرف ما گوش نمیدهند؟
گوش ندادن همیشه به معنای نافرمانی عمدی نیست. پیش از تکرار دستور یا بالا بردن صدا، چند احتمال را بررسی کنید:
- پیام را نشنیده است: کودک درگیر بازی، تلویزیون یا محرک دیگری است.
- دستور طولانی است: چند کار پشت سر هم برای سن کودک دشوار است.
- زمان مناسب نیست: خستگی، گرسنگی یا هیجان شدید تمرکز را کم میکند.
- انتظار متناسب با سن نیست: توانایی خودکنترلی کودک هنوز در حال رشد است.
- پیام مبهم است: «خوب باش» یا «مرتب باش» دقیقاً نمیگوید چه کاری باید انجام شود.
- رابطه به جنگ قدرت تبدیل شده است: کودک بیشتر از خود درخواست، به لحن یا فشار واکنش نشان میدهد.
- مشکل توجه، زبان، شنوایی یا رشد وجود دارد: اگر مسئله در خانه و مدرسه تکرار میشود، ارزیابی میتواند لازم باشد.
CDC نیز تأکید میکند رابطه مثبت والد و کودک، دستورهای روشن و متناسب با سن و توجه به رفتار مطلوب، از پایههای افزایش همکاری کودک هستند.
۳۰ روش مؤثر برای اینکه با بچهها بهتر صحبت کنیم
۱. ابتدا توجه کودک را جلب کنید
قبل از شروع درخواست، نام کودک را صدا کنید و مطمئن شوید متوجه حضور شما شده است. از اتاق دیگر چند دستور پشت سر هم ندهید.
۲. در سطح کودک قرار بگیرید
برای کودک خردسال میتوانید خم شوید یا کنار او بنشینید. این کار معمولاً گفتوگو را آرامتر میکند و نیاز به بلند کردن صدا را کاهش میدهد.
۳. تماس چشمی را تحمیل نکنید
تماس چشمی میتواند نشانه توجه باشد، اما همه کودکان با نگاه مستقیم راحت نیستند؛ بهویژه بعضی کودکان دارای حساسیت حسی یا تفاوتهای رشدی. هدف، توجه و ارتباط است نه مجبور کردن کودک به نگاه کردن.
۴. عوامل حواسپرتی را کم کنید
برای گفتوگوی مهم، تلویزیون یا صدای اضافی را کم کنید و خودتان نیز تلفن همراه را کنار بگذارید.
۵. درخواست را کوتاه و روشن بگویید
به جای «چند بار گفتم اتاقت را جمع کن، لباسها را بردار، کیف را آماده کن و بعد بیا»، یک درخواست مشخص بدهید: «لطفاً لباسها را داخل سبد بگذار.»
۶. هر بار یک یا دو مرحله بدهید
برای کودک کمسن، چند دستور پشت سر هم ممکن است دشوار باشد. بعد از انجام مرحله اول، مرحله بعد را بگویید.
۷. از کلمات متناسب با سن استفاده کنید
هرچه کودک کوچکتر است، جمله کوتاهتر و عینیتر باشد. مفاهیمی مثل «مسئولیتپذیر باش» برای کودک خردسال به اندازه «مدادت را داخل جامدادی بگذار» روشن نیست.
۸. زمان مناسب را انتخاب کنید
اگر کودک بهشدت عصبانی، گرسنه یا خسته است، ابتدا نیاز فوری را مدیریت کنید و بعد درباره موضوع مهم حرف بزنید.
۹. قبل از نصیحت، گوش بدهید
گاهی کودک دنبال راهحل نیست؛ میخواهد شنیده شود. میتوانید بپرسید: «میخواهی فقط گوش بدهم یا با هم راهحل پیدا کنیم؟»
۱۰. احساس کودک را نامگذاری کنید
مثلاً بگویید: «فکر کنم ناراحتی چون بازی تمام شد.» نامگذاری احساس به معنای تأیید همه رفتارها نیست.
۱۱. احساس را بپذیرید، رفتار را مرزبندی کنید
«میفهمم خیلی عصبانی هستی؛ اما زدن آدمها مجاز نیست.» این جمله همدلی و حد را همزمان نگه میدارد.
۱۲. رفتار را توصیف کنید، شخصیت را نه
به جای «تو بیمسئولیتی» بگویید: «کتابها هنوز روی زمین هستند.» برچسب شخصیت معمولاً دفاع کودک را بیشتر میکند.
۱۳. انتخاب محدود و واقعی بدهید
«اول مسواک میزنی یا اول لباس خواب میپوشی؟» انتخاب باید هر دو گزینه قابل قبول باشند.
۱۴. دلیل کوتاه ارائه دهید
«روی پله نمیدویم چون ممکن است زمین بخوریم.» توضیح مختصر معمولاً از سخنرانی طولانی مؤثرتر است.
۱۵. از پیام «من» استفاده کنید
«وقتی وسط صحبت صدای تلویزیون خیلی بلند است، نمیتوانم حرفت را بشنوم.» این زبان کمتر از سرزنش شخصیتی استفاده میکند.
۱۶. از مقایسه با خواهر، برادر یا همسالان پرهیز کنید
مقایسه معمولاً مهارت موردنظر را آموزش نمیدهد و ممکن است حس ناکافی بودن یا رقابت ایجاد کند.
۱۷. تشویق را دقیق کنید
به جای «آفرین پسر خوب»، بگویید: «دیدم بدون اینکه یادآوری کنم اسباببازیها را داخل جعبه گذاشتی.» CDC نیز تشویق مشخص یا labeled praise را مؤثرتر از تحسین مبهم میداند.
۱۸. تلاش را هم ببینید، نه فقط نتیجه را
«دیدم سه بار تلاش کردی بند کفشت را ببندی.» این نوع بازخورد به کودک کمک میکند رفتار و تلاش مشخص خود را ببیند.
۱۹. رفتار مناسب را هنگام وقوع تقویت کنید
اگر کودک آرام منتظر مانده یا همکاری کرده، همان زمان بازخورد مثبت بدهید؛ فقط هنگام رفتار نامطلوب به او توجه نکنید.
۲۰. قوانین کم، روشن و قابل پیشبینی داشته باشید
قانونی که امروز اجرا میشود و فردا نادیده گرفته میشود، برای کودک گیجکننده است. قوانین اصلی خانه را محدود و واضح نگه دارید.
۲۱. از پیامد منطقی و ایمن استفاده کنید
«اگر مداد روی دیوار کشیده شده، با هم برای تمیز کردنش اقدام میکنیم.» پیامد باید مرتبط، قابل پیشبینی و متناسب با سن باشد؛ نه تحقیرآمیز یا خطرناک.
۲۲. کودک را در حل مسئله شریک کنید
بپرسید: «هر روز صبح برای آماده شدن دیر میکنیم؛ چه چیزی میتواند کمک کند؟» مشارکت کودک میتواند همکاری را افزایش دهد.
۲۳. برای بعضی پیامها از تصویر یا یادداشت استفاده کنید
جدول تصویری صبحگاهی، تصویر مراحل مسواک یا یک یادداشت کوتاه برای کودک مدرسهای میتواند از تکرار شفاهی دائمی کم کند.
۲۴. روتین قابل پیشبینی بسازید
روال خواب، تکلیف، جمع کردن وسایل یا خروج از خانه باعث میشود هر کار به مذاکره تازه تبدیل نشود.
۲۵. از بازی و داستان کمک بگیرید
برای کودکان کوچک، بازی نقش و داستان کوتاه میتواند مفهوم نوبت، همدلی یا مراقبت از وسایل را ملموستر کند.
۲۶. اجازه دهید بعضی کارها را خودش انجام دهد
اگر همیشه پیش از کودک دخالت کنیم، فرصت تمرین استقلال کم میشود. در کارهای ایمن و متناسب با سن، زمان بیشتری برای تلاش بدهید.
۲۷. به جای پاسخ فوری، سؤال راهنما بپرسید
«فکر میکنی برای اینکه برجت نیفتد چه کاری میتوانی امتحان کنی؟» این روش مهارت حل مسئله را تقویت میکند.
۲۸. خودتان الگوی نحوه حرف زدن باشید
کودک فقط از توصیه شما یاد نمیگیرد؛ لحن شما هنگام اختلاف با همسر، راننده، فروشنده یا خود کودک نیز مدل ارتباطی اوست.
۲۹. اگر کنترل خود را از دست دادید، ترمیم کنید
«من داد زدم و این روش مناسبی برای حرف زدن نبود. عصبانی بودم، اما مسئول رفتارم هستم.» عذرخواهی والد اقتدار را از بین نمیبرد؛ مسئولیتپذیری را مدلسازی میکند.
۳۰. وقتی مشکل ادامهدار است، علت را ارزیابی کنید
اگر کودک در خانه و مدرسه دائماً دستورها را نمیشنود یا نمیتواند دنبال کند، بررسی شنوایی، زبان، توجه، اضطراب، ADHD یا سایر عوامل میتواند لازم باشد. همه مشکلات ارتباطی با «قاطعتر صحبت کردن» حل نمیشوند.
اگر فرزندتان وارد نوجوانی شده و چالش اصلی به استقلال، حریم خصوصی و اختلاف نسلها مربوط است، مقاله راهکارهای ارتباط شفاف با نوجوان نکات متناسبتری با این مرحله رشدی ارائه میدهد.
چگونه به احساسات کودک گوش بدهیم؟
یکی از پیامهای اصلی کتاب این است که کودک قبل از راهحل، به درک شدن نیاز دارد. در عمل، گوش دادن همدلانه میتواند شامل این مراحل باشد:
- صحبت کودک را تا حد امکان قطع نکنید.
- با جملهای کوتاه برداشت خود را بازگو کنید.
- احساس احتمالی را نام ببرید، اما آن را به کودک تحمیل نکنید.
- قبل از ارائه راهحل بپرسید آیا کمک میخواهد یا فقط میخواهد شنیده شود.
مثال: کودک میگوید: «دیگه با آرین بازی نمیکنم، خیلی بدجنسه.» به جای «بیخیال، فردا آشتی میکنید» میتوانید بگویید: «به نظر میرسه خیلی از کاری که کرد ناراحت شدی. میخوای برام بگی چه اتفاقی افتاد؟»
همدلی به معنای موافقت با همه برداشتهای کودک نیست. شما میتوانید احساس او را بپذیرید و در عین حال رفتار را مرزبندی کنید.
برای موضوعات حساستر مانند بدن، حریم خصوصی و کنجکاوی جنسی، نحوه پاسخ باید با سن کودک هماهنگ باشد. راهنمای پاسخ آگاهانه به سؤالهای جنسی کودکان نمونههای مناسبتری برای این گفتوگوها ارائه میدهد.
گوش ندادن طبیعی سن است یا مسئلهای بیشتر؟
هنوز نمیدانید مقاومت فرزندتان اصلاً نیاز به بررسی تخصصی دارد یا نه؟
اگر کودک گاهی همکاری نمیکند و نمیدانید مسئله از سن، خستگی، نحوه درخواست یا عامل دیگری است، ارزیابی اولیه رایگان کمک میکند قبل از رزرو جلسه مشخص شود آیا مراجعه لازم است.
جایگزین تنبیه چیست؟
عبارت «به جای تنبیه» گاهی اشتباه برداشت میشود؛ انگار کودک نباید هیچ پیامدی برای رفتار خود داشته باشد. هدف فرزندپروری مثبت حذف قانون و پیامد نیست. کودک به مرز روشن، ثبات و پیامدهای قابل پیشبینی نیاز دارد.
تفاوت اصلی میان تنبیه تحقیرآمیز یا خشن و انضباط آموزشی است. فریاد، تهدید، توهین و تنبیه بدنی مهارت جایگزین را به کودک یاد نمیدهند. در مقابل میتوان:
- رفتار مورد انتظار را روشن گفت.
- انتخاب محدود و واقعی داد.
- از پیامد منطقی و مرتبط استفاده کرد.
- فرصت جبران ایجاد کرد.
- رفتار مناسب را سریع و مشخص تشویق کرد.
- قانون را با ثبات اجرا کرد.
مثال: اگر کودک اسباببازی را عمداً پرتاب میکند، میتوانید بگویید: «اسباببازی برای بازی کردن است، نه پرتاب به آدمها. اگر دوباره پرتاب شود، برای مدتی کنار گذاشته میشود.» پیامد باید روشن، محدود و قابل اجرا باشد.
CDC در راهنماهای والدگری خود نیز بر دستورهای واضح، تشویق مشخص، قوانین خانوادگی و پیامدهای مرتبط و قابل پیشبینی تأکید میکند.
تشویق و تعریف چگونه مؤثرتر میشود؟
تحسین دقیق معمولاً اطلاعات بیشتری از «آفرین» ساده به کودک میدهد. به جای تعریف از هویت کودک، رفتار یا تلاش مشخص را توصیف کنید:
- «دیدم با اینکه سخت بود، دوباره امتحان کردی.»
- «ممنون که بعد از بازی ماشینها را جمع کردی.»
- «وقتی دوستت حرف میزد صبر کردی تا حرفش تمام شود.»
این روش به کودک کمک میکند بفهمد دقیقاً کدام رفتار ارزشمند بوده است. راهنمای CDC نیز specific praise یا تشویق مشخص را برای تقویت رفتار مطلوب توصیه میکند.
چگونه استقلال و مسئولیتپذیری کودک را تقویت کنیم؟
استقلال یعنی کودک متناسب با سن خود فرصت انتخاب، تلاش و تجربه پیامد تصمیمهایش را داشته باشد. والد هنوز مسئول ایمنی و مرزبندی است، اما لازم نیست همه مشکلات را پیش از کودک حل کند.
- انتخابهای محدود و متناسب با سن بدهید.
- کارهای خانه را به وظایف کوچک تقسیم کنید.
- به جای انجام فوری کار، کمی فرصت تلاش بدهید.
- بعد از اشتباه، درباره راه جبران صحبت کنید.
- برای تصمیمهای ایمن از کودک ایده بخواهید.
اگر میخواهید درباره نقش والدین در رشد استقلال، مسئولیت و محیط حمایتی بیشتر بخوانید، مقاله اصول فرزندپروری و آمادگی والدین مطلب مکمل مناسبی است.
نحوه حرف زدن با کودک در سنین مختلف
کودک نوپا و پیشدبستانی
جملههای کوتاه، درخواست یکمرحلهای، روتین، تصویر، بازی و تشویق فوری معمولاً کاربرد بیشتری دارند. انتظار خودکنترلی طولانی یا توضیح منطقی پیچیده واقعبینانه نیست.
سن دبستان
میتوانید دلیل قوانین را بیشتر توضیح دهید، از کودک برای حل مسئله ایده بخواهید و مسئولیتهای مشخصتری بدهید. همچنان پیامها باید روشن و عملی باشند.
نوجوان
در نوجوانی، احترام به حریم خصوصی و استقلال اهمیت بیشتری پیدا میکند. دستور مستقیم برای همه موضوعات معمولاً به مقاومت بیشتری منجر میشود. گفتوگو، مذاکره درباره قوانین و شنیدن دیدگاه نوجوان نقش پررنگتری دارد.
برای این مرحله، مقاله بهبود رابطه والد و نوجوان به موضوع استقلال، تعارض و مرزبندی در سنین بالاتر میپردازد.
اشتباهات رایج والدین هنگام صحبت با کودک
- داد زدن از اتاق دیگر و انتظار پاسخ فوری
- دادن چند دستور همزمان
- تکرار دستور بدون پیامد روشن
- برچسبهایی مثل «تنبل»، «لجباز» یا «بیمسئولیت»
- مقایسه با خواهر، برادر یا همکلاسی
- نصیحت فوری قبل از شنیدن احساس کودک
- تهدیدی که والد قصد یا توان اجرای آن را ندارد
- تغییر دائمی قوانین بر اساس حال والد
- اصرار بر تماس چشمی یا تماس فیزیکی وقتی کودک با آن راحت نیست
- انتظار همکاری کامل در زمان خستگی یا بحران هیجانی
اگر تعارض والد و فرزند بخشی از تنش گستردهتر در کل خانواده شده است، مقاله چه زمانی مشاوره خانواده لازم میشود؟ کمک میکند تشخیص دهید تمرکز فقط روی کودک کافی است یا کل تعامل خانوادگی باید بررسی شود.
چه زمانی بهتر است از روانشناس کودک کمک بگیریم؟
گاهی تغییر شیوه گفتوگو کافی است؛ اما اگر مشکل شدید، مداوم یا چندمحیطی باشد، بهتر است فقط به «گوش ندادن» نسبت داده نشود. مراجعه زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که:
- پرخاشگری یا قشقرقها شدید و خارج از انتظار سنی باشند.
- کودک در خانه و مدرسه در دنبال کردن دستورها مشکل جدی داشته باشد.
- اضطراب، ترس یا وابستگی شدید زندگی روزمره را محدود کند.
- افت ناگهانی تحصیلی یا تمرکز دیده شود.
- کودک بهطور واضح از همسالان یا خانواده کنارهگیری کند.
- مشکل خواب، کابوس یا تغییر رفتاری بعد از یک رویداد مهم ادامه یابد.
- والد و کودک تقریباً در همه موضوعات وارد جنگ قدرت شوند.
- والد احساس کند دیگر نمیتواند بدون داد، تهدید یا تنبیه شدید شرایط را مدیریت کند.
صفحه مشاوره کودک حضوری و آنلاین روند ارزیابی، نقش والدین، شیوه انتخاب درمانگر و موضوعاتی را که در جلسات بررسی میشوند توضیح میدهد.
آیا لمس و تماس چشمی همیشه برای ارتباط با کودک مفید است؟
خیر. نسخه قبلی مقاله تماس چشمی مستقیم و لمس آرام را بهصورت عمومی پیشنهاد میکرد. بهتر است این موارد به ترجیح و ویژگی کودک وابسته باشند. بعضی کودکان هنگام صحبت کردن راحتترند که مستقیم نگاه نکنند و بعضی کودکان لمس ناگهانی را دوست ندارند. بهجای اجبار، نشانههای راحتی کودک را دنبال کنید.
آیا هدف این است که کودک همیشه مطیع باشد؟
خیر. هدف ارتباط سالم، ساختن کودکی نیست که بدون فکر هر دستوری را اجرا کند. هدف این است که کودک بتواند قواعد ایمنی و خانوادگی را بفهمد، همکاری کند، احساسش را بیان کند، سؤال بپرسد، مرز سالم داشته باشد و بهتدریج مسئولیت بیشتری بپذیرد.
این اصلاح در نسخه جدید مهم است، چون عبارت «فرزند مطیع» در نسخه قبلی میتوانست هدف فرزندپروری را بیش از حد به اطاعت تقلیل دهد.
وقتی تعارضهای روزانه به یک مشکل ثابت تبدیل شدهاند
بیتوجهی، پرخاشگری یا جنگ قدرت با فرزندتان ادامهدار شده است؟
اگر روشهای عمومی را امتحان کردهاید و مشکل همچنان روی خانه، مدرسه یا رابطه شما با کودک اثر دارد، میتوانید برای راهنمایی اختصاصی والدین و ارزیابی کودک نوبت رزرو کنید.
سؤالات متداول درباره حرف زدن با کودکان
چرا فرزندم وقتی با او حرف میزنم نگاهم نمیکند؟
نگاه نکردن همیشه به معنای بیاحترامی یا گوش ندادن نیست. بعضی کودکان هنگام پردازش گفتوگو کمتر تماس چشمی دارند. اگر همراه با مشکلات ارتباطی یا رشدی دیگری است، ارزیابی متخصص میتواند مفید باشد.
چند بار باید یک درخواست را تکرار کنم؟
اگر همیشه مجبورید بارها تکرار کنید، بهتر است بررسی کنید آیا درخواست روشن بوده، کودک توجه داشته، توانایی انجام آن متناسب با سن بوده و پیامد مشخصی برای انجام ندادن وجود دارد یا خیر. تکرار بیپایان معمولاً بهتنهایی مشکل را حل نمیکند.
وقتی کودک عصبانی است همان لحظه توضیح بدهم؟
در اوج هیجان، توانایی شنیدن و حل مسئله کمتر میشود. ابتدا ایمنی و آرام شدن مهم است؛ گفتوگوی آموزشی را میتوان پس از کاهش تنش انجام داد.
آیا تشویق زیاد کودک را وابسته به تأیید میکند؟
تشویق وقتی دقیق و متعادل باشد میتواند رفتار مطلوب را روشن کند. بهتر است فقط به «تو خیلی باهوشی» تکیه نکنید و بیشتر تلاش، همکاری و رفتار مشخص را توصیف کنید.
آیا برای بدرفتاری کودک هیچ تنبیهی نباید وجود داشته باشد؟
انضباط و پیامد لازماند؛ اما بهتر است پیامد مرتبط، روشن، متناسب با سن و بدون تحقیر یا خشونت باشد. هدف آموزش رفتار جایگزین است.
چطور با نوجوانی که حرف نمیزند ارتباط برقرار کنیم؟
اصرار و بازجویی معمولاً فاصله را بیشتر میکند. زمانهای کمفشار، فعالیت مشترک، احترام به حریم خصوصی و سؤالهای باز میتوانند شروع بهتری باشند. اگر کنارهگیری شدید یا همراه با افت عملکرد است، بررسی تخصصی مناسب است.
چه زمانی «گوش ندادن» میتواند نشانه ADHD باشد؟
بیتوجهی یکی از نشانههای احتمالی ADHD است، اما یک رفتار بهتنهایی برای تشخیص کافی نیست. علائم باید در بیش از یک محیط، متناسب با معیارهای رشدی و همراه با اختلال عملکرد بررسی شوند.
جمعبندی
پیام اصلی کتاب فابر و مازلیش همچنان کاربردی است: کودکان وقتی احساس میکنند شنیده و محترم شمرده میشوند، زمینه بهتری برای همکاری دارند. با این حال، نسخه بهروز این مقاله تأکید میکند که هیچ تکنیکی برای همه سنین و همه کودکان یکسان نیست.
گفتوگوی مؤثر معمولاً از ترکیب چند اصل ساخته میشود: پیام روشن و کوتاه، گوش دادن فعال، نامگذاری احساس، قانون و پیامد قابل پیشبینی، تشویق مشخص و فرصت دادن برای استقلال. اگر باوجود تغییر روش ارتباط، مشکل شدید یا مداوم باقی مانده است، بهتر است علتهای رشدی، هیجانی و خانوادگی نیز بررسی شوند.
Comments (120)
زهرا زارع وامرزانی
1400-10-03باعرض سلام
به نظر بنده بچها به طور طبیعی مخالف گوش دادن نیستند پس میتوان بالحن مادرانه صحبت کرد
همیشه به کودکانمان احساس ارزشمند بودن بدهیم چراکه کودک از بدو تولد به روابطی نیاز داره که دران احساس ارزشمند بودن داشته باشه
وسعی کنیم حرف ها و صحبت هامون رو به طور خلاصه بگیم به کودکانمان
صبحت های طولانی ونصیحت های خسته کننده نه تنها هیچ تاثیری ندارد بلکه از اهمیت حرف هامون کم میکنه پس به طور خلاصه نکات مهم و یاداورشیم به بچهها مون .
فاطمه عسکری پور
1400-10-03سلام وقت بخیر و عرض ادب
از نظر من به طور خلاصه اینکه چطور با بچه ها حرف بزنیم به این صورت میباشد ؛ ✓اسم کودک رو صدا بزنید ✓با کودک ارتباط چشمی داشته باشید ✓به کودک گوش بدید ✓سوال بپرسید✓الگو باشید تا بتوانید توقع خوش رفتاری از کودک داشته باشید ✓از جملات مثبت استفاده کنید✓کودکانه رفتار کنید ✓وسط حرف کودک نپرید ✓ملاحظه گر باشید✓تهدید نکنید ✓به تن صدا و لحن کلام توجه کنید .
مریم عبدالهی
1400-10-03سلام وعرض ادب
به نظر من پدر مادر در ابتدا باید اموزش ببینند که با فرزند خود چگونه رفتار کنند. هر چه پدر ومادر در کودکی در تربیت فرزند خود تلاش کنند نتیجه ان در بزرگسالی مشخص می شود. همچنین والدین می توانند کار هایی را که فکر میکنند کودک از پس ان بر می اید به او واگذار کنند ودر ازای درست انجام دادن ان به او جایزه بدهند در این صورت کودک تشویق میشود ومسولیت پذیری را از کودکی فرا میگیرد.
شیما برکچی
1400-10-01با سلام خدمت استاد عزیز
زمانی که کودکتان کار ناپسند و ناهنجاری انجام میدهد،
از خود توجهی نشان ندهید و در عوض به تعریف کارهای
خوبی که در گذشته انجام داده بپردازید.
مثال: یادته دیروز اسباب بازی ها تو خودت جمع کردی؟
خیلی اون کارتو دوست داشتم…
وقتی کودک میبیند به کارها و رفتارهای نامطلوبش
توجهی نمیشود و کار خوبی که در گذشته انجام داده
هنوز در ذهن والدین مانده، سعی میکند بیشتر کارهای
خوب و مورد پسند انجام دهد؛
چون کودکتان تشنه توجه شماست
واین رفتارهای نامطلوب هنگامی از
او سر میزند که به او توجه ندارید.
فاطمه اسکندری
1400-10-01طغیان و سرکشی نیز مانند یک رفتار طبیعی در بزرگسالان، در کودکان 2 تا 6 ساله، نیز بسیار عادی و نرمال است مهم است ،که کودک را درک کنید، به آنها گوش کنید، و به آنها عشق بدهید… و هم رفتار آنها را با سخت گیری های لازم اصلاح کنید سرکشی کودکان، معمولا به روش های مختلفی بسته به سن آنها وجود دارد همانطور رشد می کنند و بزرگ می شوند، تغییرات بسیاری بوجود می آید.حتی اگر فرزندتان موفق نشود و موفق نشود و دوباره دوباره نتواند، شما باید به او این اطمینان را بدهید، که همیشه می توانند بر روی عشق شما حساب کنند ؛ توضیح دهید که دلخوری شما به خاطر، راه هایی است که آنها کارشان را انجام می دهند.خود را جای آنها بگذارید، آنها را درک کنید و به آنها گوش دهید و از فریاد زدن بر آنها اجتناب کنید و برای حفظ آرامش تلاش کنید ، در مورد آنهایی که نوجوان هستند، روحیه و حال را مورد بررسی قرار ندهید و اجازه دهید که فضای خودشان را داشته باشند.
Hadiseh
1400-09-30سلام وقت بخیر
با کودکان باید مثل خودشان رفتار کرد نباید از ی بچه ی ۴ساله توقعی رو داشت که از نو جوان ۱۴ساله داریم اینکه بچه ها میتونن حرف بزنن یا راه برن خیلی چیز هارو بفهمند دلیل نمیشه کودک دیگر نباید اشتباه کند کودکان برای اینکه بتوانند درست ارتباط برقرار کند نیاز دارد که خیلی چیز هارا خودش درک کند اگر کودک دائم پرخاشگری میکند نباید دائم به او بگوییم ساکت باش سروصدا نکن باید با کودک خود دوست باشیم تا به محض اینکه دچار سردرگمی یا مشکلی شد ان را به زبان بیاورد نه اینکه از راه دیگر استفاده کند
لیلی مظلومی
1400-09-30با سلام. به عقیده من داد زدن، در هیچ موقعیتی و هنگام مواجه شدن با هیچ فردی، نتیجه مطلوبی به بار نمیاره. مخصوصا اگه طرف و مخاطب ما کودک باشه، شاید در همون لحظه کودک از روی ترس یا اجبار سکوت کنه، اما بلافاصله همه چیزو فراموش می کنه و یاد می گیره که بعد از این هرچی می خواد خودش داد بزنه و با فریاد عنوان کنه خواسته خودشو. باید با احترام با بچه برخورد کرد. لحن شوخی و طنز خیلی در بچه ها تاثیر گذاره و باعث میشه بیشتر به مفهوم حرف پی ببره. آروم و مهربون حرف زدن و برخورد کردن با بچه خیلی موثره چون بچه ناخودآگاه تمایل پیدا می کنه که به حرف گوش بده. به صورت متقابل به حرفهای بچه گوش بدیم و سکوت کنیم موقعی که داره حرف می زنه. وقتی متوجه احترام گذاشتن بهش می شیم، او هم متقابلا از روی احترام سکوت میکنه یا آروم حرف میزنه و داد نمیزنه. همین جریان باعث شنیده شدن حرفمون میشه. در ضمن الگوبرداری از گروه همسن و سال خودش بسیار موثره. بهتره با توجه به نظرات عقاید خودش براش دلیل بیاریم و اونو قانع کنیم.
سمانه زینعلیان
1400-09-30سلام ، به نظر من رفتار با کودکان مسئله پیچیده ای هست و باید والدین آموزش ببینن، چون که کودک در بزرگسالی هر طور بشود مسبب اصلی مادر و پدر هستن و بر میگرده به دوران کودکی که چطور باهاش رفتار کردن .
خدیجه عرب ساغری
1400-09-29سلام و عرض ادب خدمت خانم دکتر عزیز
مطالب این کتاب بسیار عالی و مفید است من امتیاز ۲۰ می دهم .
محمد مهدی قادری
1400-09-29مانند کودکان صحبت کنید ، این تفاوت در رفتار و گفتار شما موجب می شود توجه فرزندتان بیشتر جلب شود و چون از اینگونه لحن صحبت لذت می برد و تکرار آن را دوست دارد،کاری را که از او خواسته اید قطعا انجام می دهد.
کودکان از گروه همسالان و هر فردی که بیشتر شبیه آنها باشد، بیشتر الگوبرداری می کنند و حرف شنوی دارند. شما با نظرات کودکتان آشنا هستید و زمانی که کاری از او می خواهید، می توانید با توجه به نظرات و عقاید او برایش دلیل بیاورید و او را قانع کنید.
زمانی که کودک نقاط مشترکی میان خود و والدینش می بیند، بیشتر به حرف های آنها گوش می دهد و حتی سعی می کند به والدین خود نزدیک تر شود
محمدرضا فدایی
1400-09-29بسیار عالی والدین قدیم فقط با تنبیه ادب میکردند ولی حالا با روش های جدید البته این جوری جامعه پیشرفت نمیکنه چون بعضی والدین روش خودشون دارند
Rezainejad
1400-09-29با سلام
در ادامه مطلبتون این نکته مهم که والدین حرفشون رو واضح و روشن بیان کنند چون اکثر والدین خیلی کلی صحبت می کنند به عنوان مثال میگن:« شلوغ نکن،مؤدب باش» همچنین خوبه که وقتی کودک سرپیچی میکنه رفتاری قاطع داشته باشیم ، مثلا« همین الان برو تو اتاقت» و مهم تر از اون باید احساسات و عواطف خودمونو کنترل کنیم و زمانی که عصبانی هستیم به جای فریاد زدن آرامش خودمون رو حفظ کنیم چون هنگام برخورد خشونت آمیز، آموزش مؤثر نخواهد بود
ممنون از مطالب خوبتون
آیدا سیف الهی بیار
1400-09-29با سلام
۱. به کودکان احترام بگذارید:یعنی اینکه پایه و اساس رابطهی خود را بر احترام متقابل قرار دهید. در چنین شرایطی کودکان حرفشنوی از شما را با احترام و از روی میل انجام خواهند داد.
۲.فریاد نزنید:فریاد زدن حس بیارزش بودن را به کودک منتقل میکند. در این رابطه کودک احساس میکند مورد بی احترامی قرار گرفته است و برای والدین خود اهمیتی ندارد، پس بعد از مدتی دیگر از شما حرفشنوی نخواهد داشت. پس این روش را فراموش کنید.
۳.از قانون طلایی استفاده کنید:«آنچه را برای خود میپسندی برای دیگران نیز بپسند.» کافی است به این قانون طلایی عمل کنید. اگر حرفشنوی کودکان و احترام آنها را میخواهید، شما هم باید محترمانه برخورد کنید. هنگام صحبت با فرزندانتان، مهربان و آرام باشید و از کلمات محبتآمیز به جای سرزنش کردن استفاده کنید.
۴.به جملاتی که میگویید دقت کنید:اگر کودک احساس کند برایش اهمیت قائل هستید و خواستهی خود را با احترام بیان میکنید، به حرفهایتان گوش خواهد داد به حرفی که میزنیم باید عمل کنیم
۵.قاطع نیستید و سر حرفهای خود نمیمانید
۶.خیلی زود عصبانی میشوید:اگر قصد دارید کودک را برای انجام دادن یا ندادن کاری قانع کنید، نیازی به عصبانیت نیست. کافی است با آرامش و احترام به او یادآور شوید که گوش ندادن به حرف شما چه عواقبی دارد.
۷.منطقی باشید
۸.کوتاه و تاثیرگذار حرف بزنید
۹.توجه کامل خود را به کودکان معطوف کنید
۱۰.برای کودکان ارزش قائل شوید
۱۱.الگوی خوبی باشیم
محمدحسین ابراهیمیان
1400-09-29درود و عرض ادب
ممنونم از مقاله ی زیباتون 🌹
اما نظر من این ک برای رشد صحیح کودک در خانه قوانین ای وضع کنید و خود هم ان ها را انجام دهید مانند تمیز کردن اتاق خود و به ازای کار های مثبت او هدیه ای که فکر میکنید دوست دارد بهش بدهید….. مطمعن باشید تاثیر مثبتی خواهد داشت و کودک نسبت به قوانین سخت کوش تر و با رضایت بیشتر کار های خود را انجام می دهد که بی شک سبب مسئولیت پذیری او در همان سنین کم می شود
leylimazloomi10203
1400-09-29با سلام. به اعتقاد اینجانب، پرهیز از لحن تند و پرخاشگرانه در هنگام رویارویی با کودک درنتیجه گیری مشکلات و بحثها بسیار مفید است. کودکان به دنبال آرامش و حمایت هستند هرچند که در پدیدآوردن مشکلات مقصر باشند. آنها به دنبال حامی هستند چون به نظر خودشان دلیل موجهی برای اشتباه کردن دارند. زمانی که با لحنی آرام و با جوی به دور از خشونت از آنها توضیح می خواهیم پاسخهای صادقانه تر و صحیح تری به دست می آوریم که منجر به دستیابی به راه حلهای صحیح در مواجهه با مشکلات کودک می شود.
فهیمه امینی
1400-09-28سلام
بسیار مفید و کاربردی بود ،در صحبت با کودکان باید از زیاده گویی در ارایه مطالب به آنها اجتناب شود کودکان از زیاد صحبت کردن ما زود خسته میشوند اگر مطالب زیادی برای بیان کردن داریم باید آن ها را به بخش های کوتاه و مختصر و مفید تقسیم کنیم و بعد ب یک به یک با کودک در میان بگذاریم همچنین زمانی که چند درخواست از کودک داریم بهتر است ابتدا از درخواست های ساده تر شروع کنیم و بعد آنها را تشویق به انجام خواسته های بعدی کنیم
نجمه
1400-09-28با سلام
وقتی تصمیم می گیرید صاحب فرزندی شوید، یعنی مسؤولیت
بلندمدت و سنگین تربیت او را پذیرفته اید. در تربیت کودک مانند
هر کار دیگری، با مشکلاتی روبرو خواهید شد؛ اما با گذشت زمان و
کسب تجربه، اعتماد به نفس شما افزایش می یابد، به طوری که در
تربیت فرزندان بعدی از تجربیات قبلی خود استفاده کرده و از
عملکردتان راضی تر خواهید بود. اما باز هم ممکن است گاهی احساس
یک تازه کار را داشته باشید و در حل مشکلات سردرگم شوید. کتابی
که پیش رو دارید، یکی از مراجع راه گشا در این زمینه است.
نویسندگان این کتاب، گروهی متشکل از یک روانشناس بالینی
کودک، یک مشاور تحصیلی و یک معلم کارآزموده هستند. این افراد
به مدت چند سال با تعداد بسیاری از والدین و کودکان مشاوره
کرده اند، سپس با استفاده از تجارب خود و عقاید دیگر متخصصان و
حتی والدینی که روش های تربیتی موفقی را آزموده اند، این کتاب را
تألیف کرده اند. مطالبی که از نظر شما می گذرد، باعث می شود درک
شما از مسائل، بهتر شود و کاربرد روش های ساده تر گردد. به خاطر
داشته باشید که نباید در کوتاه مدت، انتظار پیشرفت زیادی داشته
باشید. اهداف خود را متناسب با سن، شخصیت، تواناییها، جنس و
میزان رشد عقلی فرزندانتان تعیین کنید. همه کودکان در یک سن
مشخص وارد مرحله ای مشابه نمی شوند و همچنین میزان
آموزش پذیری آنها نیز به یک میزان نیست. از آنجا که شما بهتر از
هر کس دیگری کودک خود را می شناسید، به قضاوت و غریزه خود
اعتماد کنید.
تربیت در نظر بیشتر والدین، چیزی جز تنبيه
نیست؛ ولی واژة «تربیت» در واقع به معنای
تعلیم دادن یا پرورش؛ شامل مجموعه ای از
روش های مثبت و منفی است. وقتی کودکان
خود را تربیت می کنید، به آن ها می آموزید که
چطور رفتار کنند. پیش از آن که انجام کاری را از
آنها بخواهید، به آنها آموزش می دهید. شما
برای آن ها قالب های رفتاری میسازید تا آنچه را
که از آن ها انتظار دارید، ببینند.
به طور مناسب و مقتضی از کودک تحسین کنید.
برای دریافت پاسخ های بهتر، نوع تحسين را با
سن و اخلاق کودک متناسب کنید. برای نمونه در
آغوش گرفتن، بوسیدن و دیگر نشانه های عملی
محبت، همراه با کلمات مهرآمیز، برای کودکان
خردسال مؤثرند، اما در مورد کودکان بزرگتر، بهتر
آن است که از پیام های سڑی استفاده کنیم. زیرا
این کودکان بیشتر دوست دارند به طور خصوصی
تشویق شوند. برای نمونه می توانید با یک
چشمک یا اشاره دست نشان دهید که به عمل
خوبش توجه کرده اید.
از تنبیه در کنار روش های مثبت استفاده کنید.
وقتی تنبیه را به عنوان یک روش انتخاب
می کنید، باید به کودک آموزش نیز بدهید.
تنبيه به تنهایی، رفتار خوب را به کودک
نمی آموزد. اگر کودکتان را به خاطر دویدن به
سمت خیابان تنبیه کردید، سپس روش عبور از
خیابان را به او آموزش دهید و در نهایت به خاطر
منتظر ماندن در کنار خیابان یا عبور محتاطانه از
خیابان، او را تحسین کنید. با این روش، تأثیر
تنبیه بیشتر خواهد شد.
محمد رضا قریشی
1400-09-28بسیاری اوقات ناراحت از خصوصیات فرزندانمان هستیم و بابت شکستمان برای تغییر آنهامایوس میشویم آنزمان است که میتوانیم به اهمیت راهکارهای این مقاله جهت موفقیت خود پی ببریم
فاطمه حیدریان
1400-09-28با سلام و احترام
پدرو مادر بودن یکی از سخت ترین کارهای دنیاست.در این مقاله راهکارهای بسیار مفیدی برای ارتباط برقرار کردن و صحبت کردن والدین با فرزندانشان امده بود.نحوه صحیح صحبت کردن والدین با فرزندان میتواند خیلی از مشکلات ایجاد شده مانند عدم استقلال ویا پرخاشگری و عدم اعتماد به نفس و خجالتی بودن فرزندان را برطرف کند.با خواندن این موضوع میتوانیم محترمانه با نیازهای فرزندانمان برخورد کنیم.و با اینکار میتوانیم حلقه ی گفتگوی بی فایده ای را که از نسلی به نسل دیگر تداوم داشته را بشکنیم و ارثیه ای متفاوت به فرزندانمان منتقل کنیم.
مریم شهابی
1400-09-28نکات جالب، قابل تأمل و قابل اجرایی رو یادآوری کرده بود این مقاله. و من بعنوان یک مادر به خیلی از عکس العملای درست و غلطم پی بردم. مثلا من به دختر دو سال و نیمم گفتم مامان جون باید مسواک بزنی بعد از غذا خوردن تا دندونات خراب نشه و همیشه سالم و تمیز بمونه، و اون خیلی سریع پذیرفت و الان با گذشت دو سال هر زمان که غذا میخوره، خودش با اشتیاق مسواک میزنه. و باز در همون سن به دخترم که اتاقشو نامرتب کرده بود جای توضیح علت ناراحتیم گفتم، أه، بازم که اتاقتو بهم ریختی، و دخترم آشفته شده بود و مدام میپرسید مامان جون چرا ناراحتی، و تا چند ماه درگیر این بودم که نظم رو یادش بدم، چون اولین واکنشم اشتباه بود.
متشکر بابت مقاله ی مفیدتون.
موفق باشید.
ملیحه
1400-09-28سلام
بچهها معمولا فکر میکنند هرکاری که دلشان میخواهد، باید انجام بدهند. اگر هم چیزی خلاف میلشان باشد گریه میکنند، جیغ میزنند و یا با پرتاب کردن وسایل، اوقاتتلخی میکنند. همانطور که هال رونکل (Hal Runkel) درمانگر خانواده اعتقاد دارد وقتی کودک درک کند که مرزهای تعریفشده و خوبی وجود دارد، یاد میگیرد که خودش را با شرایط وفق بدهد و به محدودیتها احترام بگذارد.
هر زمان که کودک از قوانین پیروی کرد یا کار مثبتی انجام داد، از او تعریف و قدردانی کنید.
یکی از بزرگترین دلایل رفتارهای بد کودکان، احساس ناتوانی و ناامیدی آنهاست. دکتر بروکس در این زمینه اعتقاد دارد زمانی که کودکان ابزارهای مورد نیاز برای کشف خودشان را داشته باشند، بهتر رفتار میکنند چون در این صورت بهتر مراقب خود هستند و به قول معروف کمتر صدای شما را در میآورند! و در صورت مواجهه با چالشها درست عمل میکنند.
هرچیزی را خواست، بلافاصله به او ندهید! دکتر اوسیت در این زمینه میگوید: «اجازه بدهید فرزندتان احساس ناخوشایند انتظار را تجربه کند؛ چون این یک تغییر بزرگ و مهم است». به فرزندتان کمک کنید که بیصبری خودش را مدیریت کند. بنظرم این چند راهکار میتونه موثر واقع بشه
هدی رضایی
1400-09-28سلام و عرض ادب
اگر نگاه ما به کودکمان نگاه به یک انسان متعالی باشد، انسانی که در مسیر حرکت به سمت بهترین خودش هست قطعا در حرف زدن با او دقت نظر بیشتری میکنیم،
او فقط یک کودک است، پس با منطق او، با دانش او و به اندازه ظرفیتش باید صحبت شود، به طور مثال همون طور که در متن گفته شد وقتی عصبانی ست نباید او را نصیحت کرد، همون طور که ما با این همه سن و این سطح از دانستنهایمان وقتی عصبانی هستیم از کسی نصیحتی نمی پذیریم و حتی ناراحت تر و عصبانی تر میشویم
یا به طور مثال وقتی می خواهیم تعاملی با او داشته باشیم باید سعی کنیم مثل یک شخصیت با او رفتار کنیم مثلا همین که به او بگوییم وسایلش را سر جایش بگذارد. اگر خودمان وسایل را سر جایشان بگذاریم در واقع توانمندی و شعور او را نادیده گرفتیم و اگر با دعوا و ناراحتی این را از او بخواهیم باز هم اعتماد به نفس او را خدشه دار کردیم.
باید بدانیم کودک یک انسان است در خانه ما. به امانت. روزی باید او را به خودش پس بدهیم، او مال ما نیست، او یک انسان است تحت تربیت ما.
زهرا ذوالفقاریان
1400-09-28با سلام و عرض ادب
رفتار و برخورد های پدر و مادر و خانواده تاثیر بسیار مهمی برتربیت فرزندان دارد. هنگامی که کودک عصبانی و ناراحت است نصیحت کردن و دعوا کردن و تنبیه کردن آن کار درستی نیست باید با فرزندان خود با محبت به آرامی برخورد کنیم باید به کودکان کمک کنیم و راه حلی برای آن پیدا کنیم تا بتوانند مشکلات خودشان را با کمک والدین خود حل کنند. اگر کودک بتواند مشکلات خود را در خانواده حل کند در خارج از خانه هم مشکلات خود را حل خواهد کرد. هنگامی که کودک بتواند مشکل خود را حل کند باعث افزایش اعتماد به نفس او میشود اعتماد به نفس یک امر بسیار مهم در رشد شخصیت کودک است. زمانی که به کودک درتصمیم های خود حق انتخاب بدهیم و اجازه دهیم تا در مورد یکسری از مشکلات خود تصمیم بگیرد باعث می شود اعتماد به نفس بالا برود و در آینده می تواند مستقل باشد .ارتباط کلامی و چشم در چشم شدن با کودک یک امردبسیار مهم و تاثیرگذار است باعث میشود کودک احساس کند در درون ما چه می گذرد و از چشم های ما درک می کند که در درون ما چه می گذرد و بهتر رفتار و حرفهای ما را می پذیرد .
همیشه باید احساسات خود را با فرزندان خود در میان بگذارید و بیان کنید به کار بردن از کلمات و جملاتی که محبت آمیز هستند مثل دوست دارم باعث صمیمیت و محبت میشود کودک باید احساس آرامش کند .درک کردن احساسات کودکان و صحبت کردن با آنها باعث افزایش آرامش آنها می شود.
بهاره احمدی
1400-09-28با سلام و عرض ادب
ما میتونیم با تاکید به نقاط مثبت کودک فرمان پذیری رو بالا ببریم چون پذیرای مثبت هستند تا منفی مپلا به جای اینکه بگیم اینجا نرو یا اون کارو نکن میتونیم بگیم این کار مورد قبول نیست به عنوان مثال وقتی به فرزندتون میگید که همین الان برو مسوام بزن یه کشمکش بین شما و فرزند ایجاد میشه اما وقتی یاداوری میکنید که قبل از خواب وقت مسواک زدنه اعتراضش میتونه نسبت به تایم مسواک زدن باشه نه شما .
زینب زمانیان
1400-09-27به نظر من باید با بچه ها به طور قاطع سخنگو و همیشه آنها را نصیحت نکن حرف های آنها به دقت گوش کنیم در موارد آنها اشتباه را انجام میدهم مدام سرزنش کنیم و آنها را درک کنیم شرایطشون و خودشان برای ما توضیح بدن نشان بدهند که کارشون بعد از شنیدن حرفهای آنها در مورد موضوع با آنها صحبت کنیم متوجه اشتباه خود شوند و در کار آنها تجدید نظر کنیم سعی کنیم همیشه با آنها مهربان باشیم و با آنها دوست باشیم و با آنها بدرفتاری نکنیم در هر کاری که اشتباه انجام میدهند سختگیری نکنیم و پرخاش و بد اخلاقی نکنیم تا آنها از ما یاد بگیرند چه رفتاری درست و چه رفتاری غلط است
Motahareh h.n
1400-09-27کودکان تنها زمانی که خودشان بخواهند، کاری را انجام می دهند. همین مسئله در اغلب اوقات، مشکل ساز می شود و حتی اختلافات متعدد و فراوانی را میان پدر و مادر به وجود می آورد.
اگر شما هم فرزندی دارید، شاید بگویید هر راهی را که به ذهنم می رسید امتحان کرده ام. مثلا بارها روش هایی مانندتنبیه، هدیه، تکرار فراوان درخواست ها، قهر و نادیده گرفتن کودک، مقایسه او با دیگر کودکان و بسیاری روش های دیگر را به کار برده ام اما برای کودکان امروزی، هیچ روشی جواب نمی دهد .برای والدین بسیار دشوار است که بتوانند فرزندشان را مسئولیت پذیر و مؤدب تربیت کنند.در این مقاله توصیه هایی ارائه شده است که به شما کمک می کند ارتباط بهتری با کودکتان داشته باشید و با او به گونه ای رفتار کنید که خواسته هایتان را عملی کند.
داد نزنید
فریاد زدن در هیچ موقعیتی و هنگام مواجه شدن با هیچ فردی، نتیجه مطلوبی به بار نمی آورد؛ به خصوص زمانی که مخاطب شما یک کودک یا حتی یک نوجوان باشد. تنها تاثیر فریاد کشیدن این است که در آن لحظه کودک می ترسد و شاید سکوت کند یا به اجبار خواسته شما را انجام دهد اما اندکی بعد کودک همه چیز را فراموش می کند به غیر از فریادی که می شنود و می آموزد که خودش هم در مواقع ضروری می تواند فریاد بکشد و به این ترتیب به خواسته اش برسد.گفتگو را متوقف کنید
شاید این جمله خیلی برایتان گران باشد اما باید بدانید که میزان صحبت ما والدین با فرزندان مان بسیار زیاد است. یک محقق و روانشناس آمریکایی تعداد جملات رهنمودی و اصلاحی والدین خطاب به فرزندانشان را در شبانه روز شمرد (جملاتی از قبیل لباست را آویزان کن، بشقابت را تمیز کن). تعداد این جملات حدود 200 جمله بود.به فریاد کشیدن و جیغ زدن متوسل می شوید
اکثر والدین وقتی می بینند بچه به حرف آنها گوش نمی کند فریاد می کشند. دکتر بربا می گوید این کار را بدتر می کند. او توصیه می کند که والدین آرام تر و مهربانانه تر صحبت کنند. نجوا کردن یک درخواست، نتیجه مثبت تری دارد تا اینکه صدا را بلندتر کنیم.
وقتی پدر و مادر با تُن و آهنگ صدای مهربانانه و آرام تری صحبت می کنند بچه ناخودآگاه بیشتر تمایل پیدا می کند که گوش دهد.به فریاد کشیدن و جیغ زدن متوسل می شوید
اکثر والدین وقتی می بینند بچه به حرف آنها گوش نمی کند فریاد می کشند. دکتر بربا می گوید این کار را بدتر می کند. او توصیه می کند که والدین آرام تر و مهربانانه تر صحبت کنند. نجوا کردن یک درخواست، نتیجه مثبت تری دارد تا اینکه صدا را بلندتر کنیم.
وقتی پدر و مادر با تُن و آهنگ صدای مهربانانه و آرام تری صحبت می کنند بچه ناخودآگاه بیشتر تمایل پیدا می کند که گوش دهد.
M. Y
1400-09-27بسته به سن و سطح رشد کودک این کار ممکن است سخت تر یا اسان تر باشد اما این موضوع به نوع صحبت شما با او هم بستگی دارد. شما ممکن است بطور مداوم و با اصرار زیاد درحال اموزش، نصیحت، کمک یا انتقاد باشید. از آنجا که استقلال، هدف اصلی یک کودک است مقاومت او در برابر انچه ب او گفته میشود طبیعی است. فریاد زدن در هیچ موقعیتی و هنگام مواجه شدن با هیچ فردی نتیجه مطلوبی ندارد. بخصوص زمانی که مخاطب شما یک کودک یا نوجوان است. باید بگونه ای رفتار کنید که دوست دارید فرزندتان انگونه باشد. با کودکتان ارام و با احترام صحبت کنید. شوخی و خنده وحتی لحن طنز در مورد کودکان و نوجوانان بسیار اثرگذار است.
مریم ملک احمدی
1400-09-27چگونه باکودکان حرف بزنیم:
به قدر کافی زمان بزاریم، به کودک گوش دهیم
یک الگوی خوب باشیم ،از جمله های مثبت استفاده کنیم، به چشمایش نگاه کنیم
به لحنمان دقت کنیم، به حرف زدن ترغیبش کنیم ،کودکانه حرف نزنیم تندتند و بی پایان باکودک حرف نزنیم
کودک را تهدید نکنیم
به شیوه حرف زدنمان دقت کنیم واز کودک تعریف کنیم ،برای کودک ارزش قائل شویم
هدی رضایی
1400-09-27سلام وقت بخیر
وقتی نگاهمونبه فرزندمون نگاه به یک انسان باشه، انسانی دارای هویت و شرافت مستقل از چیزی به نام من وقتی به اندازه خودمان برای فرزندانمان ارزش و احترام قائل باشیم قطعا با احترام و آرامش با او برخورد میکنیم و این طوری تمام مطالبی که گفته شد قابلیت اجرا شدن پیدا میکند
سیده سمیه موسوی
1400-09-27ارتباط کلامی با کودک یکی از مسایل مهم در تربیت کودکان و شکلگیری و استقلال شخصیت آنان است.همه میدانیم که متقاعد کردن کودکان سخت است و کمتر پیش میآید که آنها از آنچه برایشان میگویید دقیقا همان برداشتی که شما انتظار دارید را داشتهباشند. عکس این موضوع نیز میتواند صادق باشد. کودکان فکر میکنند که شما دقیقا به آنچه آنها میگویند توجهی نمیکنید یا آنها نمیتوانند منظور خود را به شما بفهمانند و در نهایت مکالمه را بدون رسیدن به نتیجهای که برایشان رضایتبخش باشد رها کرده به سویی می روند. در همین راستا اگر با کودکان با زبان ساده و کودکانه خودشان صحبت کنیم و بدون خشونت با انان رفتار کنیم ان ها نیز به حرف هایمان گوش میدهند
زهراشاهینی
1400-09-29باسلام
چطور با بچه ها حرف بزنیم تا به حرفمان گوش دهند؟
اول کمی فکر کنیم.
والدین و به ویژه پدرها اغلب با عنوان کردن مواردی مثل گرفتاری شغلی، خستگی و مشکلات مالی زمان بسیار کمی در روز را با کودک خود میگذرانند تا با او حرف بزنند. یک لحظه فکر کنیم، آیا برای آیندهٔ کودک نیست که تلاش و کار میکنیم؟ میدانیم که تمام ولدین کودکانشان را دوست دارند ولی گاهی ما یادمان میرود که غیر از مسائل مالی، روح و روان کودکمان نیز نیاز به تقویت و هزینه دارد. اگر بتوانیم راه درست حرف زدن خود با کودکان را یاد بگیریم، آنها هم درست حرف زدن را از ما یاد خواهند گرفت.
دوم به قدر کافی زمان بگذاریم
سوم به کودک گوش دهیم
کودکان دوست دارند برای ما باارزش باشند، در واقع همه این را میخواهند. به کودکانمان واقعاً نشان بدهیم که تمام دقت ما به شنیدن حرفهایی است که دارد میزند.
چهارم یک الگوی خوب باشیم
کودکان مشغلولیتهای ذهنی و درگیریهای ما را ندارند، بنابراین در ذهنشان فضا و جای بیشتری برای توجه به اطراف و تقلید از والدین خود دارند. به عبارت دیگر، تمام حواس آنها به رفتار و گفتار ماست و هر کاری ما بکنیم و هر چه بگوییم، به زودی همان را از کودکانمان دریافت خواهیم کرد. برخورد خوب و خوشرفتاری ما با کودک به او یاد میدهد چطور با ما و دیگران رفتار کند.